شبی ازسوزدل گفتم قلم را

بیا بنویس غمهای دلم را

قلم گفتا برودیوانه ی عشق

ندارم طاقت این کوه غم را

 بیا ای گل مگو فرصت هنوز است                                                                                

که مثل کاغذی برروی آبم                              

اگرچه دل ندیده روی ماهت                                                                                         

ولی عاشق شده بایک نگاهت                           

نگاه تونموده حال و روزم                                                                                          

به رنگ چشم وآن خال سیاهت                         

دلم خواهد که خواهان توباشد                                                                                       

                                                                     مثال چشم گریان توباشد                                 

              دلم خواهد که ازدنیا به رویت بخندد                                                                                 دگردنیا که مهمان توباشد                                 

به شب مه ببینم ویاد توافتم                                                                                           

سحرگل چینم و یادتو افتم                                 

کنار آهوی زیبای صحرا                                                                                             

عروسی می کنی بی من مبارم

سرسفره بله گفتن مبارک

برای هدیه ی جشن عروسیت

گلاب اشک چشم من مبارک

بلبل درحریم چمن لانه ساخت

مقصود اوعشق بود لانه رابهانه ساخت

مجنون که گشود دست طمع بردرلیلی

روزها آمدندورفتند لحظات هردفعه فراموش شدندخاطره هاکم رنگ وکم

رنگ ترشدندگویی به آخرخط رسیده اند همان جاکه ساقیان به جرم

خاموش درآن زندانی شدم وهیچ گاه فریادم فریادی که با تمام وجود

از دردیک زخم کهنه است فراتر ازیک حلقوم خسته که جایگاه بغض

های دیرینه است نرفته اما، اما اینبار احساس می کنم حتی صدای نفس

کشیدنم دراین بار به گوش نمی رسد انگار زمین حس کرده که وجودی

درآن خون گشته حتی آسمان اشک هایم را که مانند سیلی طغیان کرده

را درخود دارد انگار اصلن خورشید برای من متولد شده است احساس

 میکنم بندبند وجودم در حال گسستن است ولی دیگر برایم مهم نیست ،

برایم مهم نیست که من یک موجود فراموش شده ام که درزیر خروارهای

خاک مدفون شده ام وخاکستر فراموشی آن رادر بر گرفته دیگرهیچ

تولدی برایم امید نیست حتی تولدستارگان برایم مهم نیست که ترازوی

عدالت بنام من کج شده وریسمان عدالت پاره گشته برایم مهم نیست عدالت

ازمن گریزان گشته وچون جسدی است که بودنش جزبدبختی هیچ نمیتوان

باشد ودراین اتاق تاریک و نمورمن هستم واین قلب شکسته قلبی که

تازیانه های زمان آن را ازهم گسسته من هستم ویک فکرخسته که از

کشتی وجودم یکی بیکران جامانده من هستم وبی انتها واژها که درمیان

آنهابرای خویش دنیایی ساختم یک دنیای خیالی که باهر قطره اشک

ازبین میرود من هستم وتاریکی وسکوت ...............

من هستم........................

غم من.....

کاش غم من طوفان سهمگینی بودومن چون مرغ طوفان

خودرابه هضم اومی سپردم ولی افسوس که غم من چون

جویبارصافی که همچنان می رود ودل مراچون برگ خرده ای

 همراه خود می برد.

دوست دارم شمع باشم تاکه خود تنها بسوزم                                                           

                                                      برسر بالینت امشب کزغم فردابسوزم

دوست دارم هاله باشم تاببوسم روی ماهت                                                  

                                                   تاشوم پروانه ازشوق توبی پروا بسوزم

دوست دارم ماه باشم تاسحر بیدار بمونم                                                       

                                                 تاچومشکل برسرراهت دراین صحرابسوزم

دوست دارم اشک بریزم تاگلزارازاشک چشم                                              

                                                 توشوی سیراب ومن خودجای آن لبها بسوزم  

دوست دارم ژاله ازرخ مهرآفرینت                                                           

                                                 ازلب آتش بگیرم تاجهانی رابسوزم            

دوست دارم سایه باشم تادرآغوشم بخوابی                                                   

 مهتاب شبهای،رویای من                   

شبهای تاروبی پایان مراباکلامت و وجودت روشنی بخشیدی

واینک روبه افول گذرانده ای زندگی من بدون وجودتوفقط

یک سراب است سراب............

من هرگز عقل شنیدن نوای جدایی راندارم به خداسوگندت

می دهم که اگرعزم جدایی کردی این راز راهرچه سریعتر

 آشکارکنم تاشایدبتوانم درد دل خودرا آرام کنم مگذارکه چون

 یوسف گم گشته همچنان در وادی عشق بی پایان توسرگردان

بمانم دوستت دارم ای مهتاب شبهای تارمن......................!

 عید بر همه مسلمانان مبارکباد

  Happy   New   Year  

عاقبت عاشق شدی دیدی که خود دیوانه ای

درقلمروشهرت کلامه ی حقیقت قلم را به تومی سپارم تابادیدگانت غبارسردوتاروپودهای غم زده راپاک کنی وتخم عشق وصفا دردلم بکاری وبااشک شوق آن راآبیاری کنی تاعالم وآدمی بدانند زندگی بدون عشق ...........             ((جسم بدون روح است))

                               گفت یا کورند یا مستند یا دیوانه اند.......

باتو میشد روزهای خستگی دستهارا سایبان یاس کرد

باتو میشد بی هوا فریاد زد:آی دوستت دارم همین.....

سوگند....به لبت به گیسوانت به خون دیدگانت به قشنگی لبانت برسپیدی دهانت به کمان

اینم یه بچه ی نازوگوگولی......

من همونم که توی موج بلا دستهایم رامثل یک قایق می کنم اگرموج ها توراازمن بگیرند قطره قطره آب می شوم

سبزوآبی بمانی ای دریای زندگانی من....

هِی نشین غصه نخور رفته که رفته

اگه دوست داشت نمی رفت، اون که رفته

هِی نشین چشم به راه رفته، که رفته

اگه عاشق بود نمی رفت، اون که رفته

بی خیالش مگه چندسال توجوونی

بی خیالش مگه چندسال تومی مونی

بی خیالش اینا رسم روزگاره

همشون کارخداست حکمتی داره

یاد حرفای قشنگش می دونم مثل یه داغِه

اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته دیگه رفته، دیگه اون دوست نداره

دیگه دست بَردارعزیزم بروسوی عشق تازه

هیچکسی نمی دونه توی دلت چی می گذره

حرفات اندازه یه کوهه پٌِِرغروری خیلی ساده

اون که رفته دیگه رفته،دیگه برگشتن نداره

اگه دوست داشت نمی رفت حتی واسه ی یه لحظه

           ترانه ی زیبایی از(( کیارش قمیشی ))